نزول سوره سیزدهم سوره الرحمن -- دیدیم مخالفین نبوت محمد با شروع تبلیغات دینی او که با آیات اقراء و تمام سوره الحمد آغازید در وهله اول که آیات سوره الحمد توسط ولیدبن مغیره که از بزرگان مکه محسوب می گردید و نظریات او برای همه مکه اهمیت داشت نزد او برده شد پس از دقت در متن و محتوای آیات نازل شده بشکل مغرضانه ایی مورد قضاوت وی قرار گرفت و مطابق متن آیات 11 تا 25 سوره مدثر به آورندگان متن ( برای او خواندند) گفت این مطالب دروغی است که محمد به الله نسبت داده و محمد دروغگویی بیش نیست و گزارش قرآن در آیات فوق می رساند که ولیدبن مغیره از متنفذین مذهبی مکه بوده که دراین باره چنین نظر داده و از او نظر خواسته اند و باید دانست دراین زمان در جزیره العرب دین منحرفانه ایی از تعالیم حضرت اسماعیل رایج بود که ناشی از اجتهادات غیر موحدانه پیشوایان مختلف مکه بود که براساس آنها انواع شرک و بت پرستی ها و تحریفات تعالیم اسماعیل (ع) منجر به روش های مذهبی مختلف با متولیان مختلف در این روشها شده که هر یک از آنان پیروان خاص خود را داشت لذا در میان مخالفین نبوت محمد(ص) رهبران سوء مذهبی در کنار روئسای قریش و دیگر

سخنی با خوانندگان -- ازبررسی های انجام شده درتاریخ تمدن بشری می فهمیم نقش پیامبران الهی درایجاد تحولات و پیشامدها ی بزرگ و سرنوشت ساز نقشی اساسی و تعیین کننده است این موضوع در قرآن مجید سوره تین که سوره 29 نازل شده در ترتیب نزول سوره های قران است مورد تذکر است از مطالب این سوره پیداست اگر پیامبرانی از جانب الله تعالی برای به جریان انداختن مکتب عالی تربیتی انسان ها نمی آمدند از نظر جامعه شناسی انسان ها بیش از چهار گروه بزرگ روی تمایل تنازع بقای حیوانی نبودند گروهی چون درندگان مانند گرگ و شیر وروباه که بازور یا فریب دیگران راشکار و صید خود می نمودند ولی باورود پیامبران به میان مردم اینان و پیروانشان در عین اینکه از نظر حضور اقلیتی بیش نیستند با داشتن توانایی گروه های فوق لکن برای رسیدن به زندگی و مقام عالی مانند ایشان عمل نمی کنند که با فریب و تخدیر اکثریت با سوء نیت و کشاندن عوام به طرفداری از موهومات اینان را از حیوانات پست تر کرده تابدون قدرت مقاومت تسلیم و خوراک درندگان فوق کنند گروهی که نفرت انگیز و تبهکارند و در تاریخ بشریت بزرگ ترین خصم پیامبران و مصلحان حقیقی می باشند در آیات

ترجمه و تفسیر سوره تین ( جامعه شناسی قران از مضمون تعالیم دینی و جوامع بشری ) -- قسم به آن انجیر - باید دانست بیشتر الف و لام های قران عهدیه است و نه از نوع جنس و متاسفانه قریب به اتفاق مترجمان و مفسرین به این موضوع توجه نداشته اند بنابراین در اینجا منظور درخت انجیر ویا میوه آن نیست بلکه با توجه به مبارزات حضرت عیسی منظور این آیه بیت فاجی معروف در مسیحیت است که محل سکونت عیسی بوده و درانچا تعالیم بیدارکننده و مخالفتهای خودرابا موهومات و تحریفات و خرابکاری های علمای یهود که پیشوایانی سوء و کج دل بودند و تعالیم حضرت موسی (ع) را مورد دخل و تصرف قرارداده و دچار انحرافاتی کرده بودند اعلام داشت و اساس این مبارزات اعلام چگونگی قیامت و زنده شدن مردگان در آخرت و ملکوت الهی بود که ما در توضیح باب دوازده و سیزده از انجیل مرقس در داستان نبوت و مبارزات دینی حضرت عیسی خواهیم آورد و اما منظور از زیتون نیز کوه زیتون است که در فلسطین معروف می باشد و آن برطبق شماره 30 از باب 15 کتاب دوم سموئیل محل وحی الله بر داوود پادشاه مخلوع یهود بوده که این مطالب وحی شده در میان تمام مردم دنیا به زبور داوود مشهور

نزول سوره ماعون سوره هجدهم -- یکی از بزرگترین خصلتهای بد مشرکان مکه ومتنفذین و متمولین قریش بعد از کفر و شرک به نبوت پیامبراسلام مناع الخیر بودن ایشان بود و همانگونه که در سوره گذشته دیدیم افتخار و خودپسندی به مال و فرزند و ثروت اندوزی چنان جامعه جاهل مکه رادر خود فرو برده بود که سقوط اخلاقی جامعه بدیهی بود ظهور دین اسلام که برخصایل انسانی و نیکوکاریهای اجتماعی تاکید موکد می نمود چون خاری برچشمان آزمند عرب جاهلیت فرو می رفت و اینکه می دیدند دستورات فوق بوسیله معدود پیروان محمد به جد انجام می شود وچنین نیکوکاری هایی حتی بین فقیران جامعه غرق در کفر و شرک مکه آنان را متاثر از رفتار مسلمانان قرار می دهد زنگ خطری محسوب می شد برای تمام سران قریش و به شدت بر مخالفت ها و دشمنی هاشان با محمد و پیروانش می افزود و خشم شان را دو چندان می ساخت در ترتیب نزول این سوره اشتباه بزرگی که بوسیله مورخان و مفسرین اسلامی مرتکب شده اند و آن را نازل شده در مدینه پنداشته اند اشاره به نمازگزارن در متن سوره است و حال اینکه باید دانست طبق آیه35 از سوره انفال مشرکین مکه ( بمانند همه مشرکان دنیا) دارای نمازی تغییر

ایشان بعداز بررسی های مفصل و دقیقی که در روایات تاریخی و گزارشات مختلف یونانی و سریانی و عربی و فارسی موجود انجام داده اند درصفحه 134 چنین می نویسد : . . . . پس زمان این حمله کی بوده است ؟ . . . ( ودرادامه می نویسد) درروایات غیراسلامی اشاره ای صریح به این حمله نیست و درروایات اسلامی بیشتر حمله ابرهه به مکه را چهل سال پیش از بعثت رسول خدا و یا کوتاه مدتی قبل از آن ذکر شده یعنی حدود سالهای 570 و 571 میلادی -- هم زمان با تولد ایشان – و بیشتر مورخین اسلامی میلاد رسول خدا را روز دوشنبه دوازدهم ربیع الاول عام الفیل نوشته اند یعنی همان سالی که ابرهه با فیل یا فیل هایش به مکه حمله برد البته در تاریخ تولد حضرت رسول اختلاف نظر بسیار است هرچند در سال فیل اجماع شده ولی اقوال مختلف را چنین می شود خلاصه نمود : تولد محمد (ص) را چهل سال / پانزده سال / پنجاه و هشت روز قبل از عام الفیل و یا یکماه تا پنجاه روز / پنجاه و پنج شب / پنجاه و هشت روز/ دو ماه و شش روز/ دوسال و یل بیست و سه سال / سی یا چهل و یا هفتادسال بعد از سال فیل نوشته اند. اما خود سال فیل کی بوده ؟ دراین باره نیز روایات تاریخی بسیار متفاو

شادروان دکتر صادق تقوی در ذیل تفسیر خود دراین باره می نویسد: به نظر میرسد قریه رقیم فعلی که نزدیک غار اصحاب کهف است محل شهر ایشان بوده که بعدها به این نام موسوم شده چون لفظ الرقیم که درمتن قران است به معنای آن نوشته معروفی است که درباره داستان اصحاب کهف توسط یعقوب سروجی به زبان سریانی نوشته شده بوده که در آن برطبق تذکر قران هم در عدد اصحاب کهف اشتباه شده و هم 9 سال به سیصد سال خواب ایشان افزوده شده بوده ( من متن مطالب آن رقیمه را نیافته ام و در مجله الدراسات الادبیه چاپ بیروت داستان آن را دیده ام ) بادرنظر گرفتن اینکه می گویندیعقوب سروجی خود محالف تثلیث موهوم مسیحیان کاتولیک بوده و بادرنظر گرفتن اینکه او طرفدار اصلاحاتی بوده که پاپ هادرمجمع های هفتگانه معروف مسیحیت با آن اصلاحات مخالفت کرده اند و بادرنظر گرفتن اینکه یعقوب سروجی در بین زمان دو مجمع اصلاحی که باید آن را ضد اصلاح حقیقی دانست یعنی مجمع چهارم و پنجم میزیسته که درتاریخ 451 و 553 میلادی بوده به نظر میرسد که بیدارشدن اصحاب کهف و تبلیغات توحیدی ضد تثلیث آنان سرچشمه اصلاحاتی بوده که مجمع چهارم مسیحیت برعلیه آن اصلاحات فتواداده ا

دربررسی های گذشته گفتیم برخلاف آن چه معاندین نبوت محمد (ص) درطول چهارده قرن گذشته گفته و یانوشته اند قران سخنان و ساخته محمد نمی تواند باشد و بزرگترین گواه برصدق این موضوع توجه به متن نبوتش که قران است می باشد و تاکنون دراین خصوص به مواردی که درتایید مدعای مااست اشاراتی شد اینک به نشانه های هفتم و هشتم پیشگوییهای قران می پردازیم . در پیشگویی هفتم موضوع هفت آسمان و هفت زمین است و خوانندگان علاقمند که چنین مباحثی را در قران دنبال می کنند خوب می دانند که مفسرین و محققان قران پژوه مسلمان و غیرمسلمان نیز سایرین درباره این موضوع واکنشها و نظریات مختلفی رابیان نموده اند لکن آنچه از ادبیات قران و نیز دیگرادیان الهی میتوان فهمید این است که استعمال وازه آسمان برای اتمسفر زمینی است که در آن نفوس متعقل زنده بشری یا شبه بشری می باشند و هر سیاره ای که نفوس زنده نداشته باشد نه به محل شان ارض گفته می شود و نه به فضای بالای سرشان سماء . لذا در زبان و ادبیات ادیان الهی سکونت بشرمختص به سیاره زمین نبوده و نیست بلکه طبق شواهد مکتوب خصوصا درقران سیارات منظومه شمسی ما را شامل می گردد.دراینجا لازم است مقدمتا

چگونگی نابودی دو شهر سدوم و عموره به گفته تورات -- بنا به گزارش تورات و تصریح قران زمانی بود که سه فرشته الهی بعد از حضور در خیمه ی حضرت ابراهیم درناحیه بلوطستان ممری نزدیک حبرون و بشارت تولد اسحق با هدف تخریب و نابودی آن شهرها به نزد لوط رفتند و دوشهر رادچار زمین لرزه و آتشفشان نمودند که درنتیجه آن بخشی از شهر دچار رانش زمین شده بسوی اعماق دریای مرده – بحرالمیت -- فرو می افتد و به گفته تورات فردای روز ملاقات آن سه فرشته باابراهیم (ع) دود ناشی از آتشفشان را که به تعبیر تورات مانند دود کوره بالا می رفت از مکان های شان دیده می شد . موضوع مهم دیگر که می توان بصورت تقریبی تاریخ آن رابدست آورد موضوع جنگی است که در ناحیه دره سدیم که دو شهر سدوم و عموره از پنج شهر واقع در آن درهبودند و طی این جنگ که به گزارش تورات میان دو گروه از متحدین شاهان شرق بین النهرین و غرب آن روی داد لوط به اسارت فاتحین درآمده و ابراهیم بااطلاع از آن به اتفاق برخی متحدین محلی اش طی حمله ایی به فاتحان فوق لوط و اموالش و افراد همراهش رانحات میدهد و از آنجایی که میان متخاصمین شاهان سدوم و عموره نیز وجودداشتند میتوان ف

" امرافل ( شاه شنعار) متحد کدرلاعمر در تاراج ممالک غربی – منظور غرب بین النهرین است – شهادات چنین می رساند و از "قراین مستفاد می شود که او حامورابی یا آمورابی پادشاه بابل است که در سنه 1975 قبل از میلاد به تخت سلطنت نشست و 55 سال " سلطنت نمود ابتدا قلمرو حکمرانی او کوچک بود ولی تقریبا در سیزدهمین سال سلطنتش لارسا را – همان الاسار است طبق گفته "قاموس کتاب مقدس -- ازالاتیه اخراج کرد و خودرا مالک الرقاب بابل ساخت ..... نگاه کنید قاموس کتاب مقدس ذیل همان نام > در " باره ی نام امرافل نویسندگان دایره المعارف کتاب مقدس همانی را نوشته اند که قاموس کتاب مقدس آورده با این تفاوت که سال او را "2080 قبل از میلاد نوشته که در پاسخ نگارنده این سطور خواهیم دید هردو منبع دراین مورد اشتباه کرده اند و سال حمورابی غیر از "این سال است . در مورد شخصیت کدرلاعمر کتاب قاموس کتاب مقدس چنین نوشته است : کدرلعومر( دسته یاسنبلی ) شهریار عیلام "و یکی از چهار پادشاه مختلف است که شهرهای دایره -- منظور آن شهرهای نزدیک به هم مجاور دریای لوط یا همان بحرالمیت "است که به شهرهای پنجگانه سدوم / عموره / ادمه / صبائیم و